Rejestracja pojazdów zabytkowych
Na naszej stronie, oprócz wielu innych informacji chcielibyśmy poruszać najróżniejsze zagadnienia intrygujące militarystów.  Ostatnio pisaliśmy o mundurze, o tym kto może go nosić, i jak się powinno nosić.  Teraz chcieliśmy się zająć problemem naszych „autek” a w szczególności ich formalno-prawną stroną.
Jak rejestrować? Na żółtych czy białych tablicach? Co jest dla nas korzystniejsze? Jak to załatwić? Do kogo się zwrócić? Ile to kosztuje?
Oto dylematy militarysty który stał się posiadaczem pojazdu i chciałby korzystać z niego w jak najekonomiczniejszy sposób. Wiadomo. Części drogie, koszt paliwa sięga pułapu który przyprawia nas o zawrót głowy. Trzeba szukać rezerw i oszczędności. Jedną z powszechnie panujących opinii jest to ze na „żółtych” czyli zabytkowych tablicach oszczędzamy mogąc ubezpieczyć je tylko na krótki np. tygodniowy termin, czyli na czas gdy użytkujemy ten pojazd (np. zlot), a potem trzymamy go bezstresowo w garażu, gdy pojazdy rejestrowane normalnie obligatoryjnie obowiązuje całoroczne ubezpieczenie, które jak wiadomo, pomimo najróżniejszych zniżek, i tak są jedne z najdroższych w Europie.
Więc jak to jest naprawdę? Zajmijmy się tymi żółtymi tablicami, pomijając białe, jako ze większość z nas ma pojazd zarejestrowany i wie jakie są tego koszta…..

CO TO JEST POJAZD ZABYTKOWY?
Pojęcie „pojazd zabytkowy” zostało wprowadzone w 1997 r. w Prawie o ruchu drogowym. W myśl ustawy pojazdem zabytkowym jest:
„pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub ujęty w centralnej ewidencji dóbr kultury”.
Pojazd zabytkowy powinien:

• mieć co najmniej 25 lat,
• być nieprodukowany (w modelu) od lat 15,
• posiadać minimum 75 proc. zachowanych oryginalnych części (w tym główne podzespoły).

Pojazd młodszy niż 25-letni może zostać wpisany do rejestru zabytków, jeżeli jest egzemplarzem unikalnym i charakteryzuje się przynajmniej jedną z niżej wymienionych cech:

• posiada unikalne rozwiązania konstrukcyjne,
• dokumentuje znaczące etapy rozwoju techniki motoryzacyjnej,
• był związany z istotnymi wydarzeniami historycznymi,
• był użytkowany przez osoby powszechnie uznane za wyjątkowo ważne,
• ma związek z ważnymi osiągnięciami sportowymi,
• posiada oryginalne wykonanie lub został odrestaurowany,
• został odtworzony wiernie, zgodnie z technologią z okresu jego produkcji.

Etap 1.: Wpis do rejestru zabytków

Oceny pojazdu dokonuje wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia kierownik delegatury na podstawie opinii rzeczoznawcy do spraw techniki samochodowej, eksperta z dziedziny pojazdów zabytkowych (rzeczoznawcy z listy zatwierdzonej przez generalnego konserwatora zabytków).
Wpis do rejestru lub ewidencji zabytków polega na dostarczeniu wojewódzkiemu konserwatorowi karty ewidencyjnej ruchomego zabytku techniki, zwanej potocznie białą kartą. Kartę sporządza się w trzech egzemplarzach według wzoru Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków.

Zasadniczo kartę może sporządzić każdy, ale należy pamiętać, że musi być ona poprawna merytorycznie. W praktyce oznacza to, że zazwyczaj wypełniają ją doświadczeni rzeczoznawcy samochodowi.
Po przyjęciu wniosku o dokonanie wpisu oraz prawidłowo wykonanej karty wojewódzki konserwator włącza ją do ewidencji zabytków i wydaje stosowne zaświadczenie, z którym należy się udać do okręgowej stacji kontroli pojazdów.
Jeden z egzemplarzy karty ewidencyjnej zostaje przesłany do Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie. Wnioskujący otrzymuje potwierdzenie — uwierzytelnioną kopię decyzji o wpisaniu pojazdu jako dobra kultury do centralnego rejestru lub ewidencji zabytków w Polsce.

Etap 2.: Kontrola i dopuszczenie do ruchu

Jeśli wpis do ewidencji został potwierdzony przez konserwatora zabytków, następnym krokiem jest przeprowadzenie badań technicznych pojazdu. Badanie odbywa się w dowolnej okręgowej stacji kontroli pojazdów lub w Instytucie Transportu Samochodowego w Warszawie na wniosek właściciela pojazdu, który zgłaszając się na badanie techniczne, przy sobie powinien mieć dowód rejestracyjny i dokument potwierdzający własność pojazdu.

Wniosek o przeprowadzenie badania zgodności pojazdu zabytkowego z warunkami technicznymi stanowi formularz z całą masą informacji technicznych o badanym pojeździe. Jego wypełnienie wraz z dokumentacją fotograficzną najlepiej jest zlecić doświadczonemu rzeczoznawcy samochodowemu. Sporządzenie opisu technicznego jest dość kosztowne.

Po przeprowadzeniu badania pojazdu jego właściciel otrzymuje zaświadczenie z końcowym wnioskiem o dopuszczeniu pojazdu (lub dopuszczeniu z ograniczeniami) do współczesnego ruchu drogowego. Ograniczenia mogą dotyczyć np. szybkości lub poruszania się po autostradach — w przypadku pojazdów zabytkowych, które nie mają hamowania przednich kół, albo jazdy nocą — w przypadku pojazdów z archaicznym oświetleniem.

Co ciekawe, przepisy zakładają, że po pierwszym, dopuszczającym do ruchu, badaniu pojazd zabytkowy zwolniony jest z okresowych kontroli technicznych.

Etap 3.: Rejestracja w wydziale komunikacji

Z wynikiem przeglądu technicznego należy zgłosić się do wydziału komunikacji we właściwym miejscowo starostwie powiatowym lub urzędzie miasta (w mieście na prawach powiatu), aby dopełnić formalności i uzyskać zabytkowe (żółte) tablice rejestracyjne.

Lista dokumentów potrzebnych do rejestracji samochodu zabytkowego:

• wniosek o rejestrację pojazdu (formularz wniosku można pobrać tutaj, ze strony internetowej lub w siedzibie urzędu),
• dowód tożsamości,
• dowód własności pojazdu (np. faktura, rachunek, akt darowizny, przekazania),
• potwierdzenie umieszczenia pojazdu w ewidencji zabytków oraz opinia rzeczoznawcy,
• dokumenty ze stacji kontroli pojazdów,
• dowód rejestracyjny (wraz z tłumaczeniem, jeśli pojazd był wcześniej zarejestrowany za granicą),
• tablice rejestracyjne (jeżeli pojazd był zarejestrowany w Polsce),
• potwierdzenie uiszczenia wymaganych opłat,
• dokument poświadczający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC,
• pisemne upoważnienie i dowód tożsamości osoby upoważnionej — w przypadku działania przez pełnomocnika.

Ile kosztuje rejestracja pojazdu zabytkowego?

Rejestracja zabytkowego pojazdu nie jest tania. Za ekspertyzy rzeczoznawców samochodowych przyjdzie nam zapłacić kilkaset złotych. Droższe od zwyczajnych są również zabytkowe tablice rejestracyjne.

Opłaty za:

• sporządzenie „białej karty” — 250 zł,
• badanie techniczne — 250 zł,
• wpis do ewidencji zabytków techniki — 5,50 zł.

(źródło: motofakty.pl — stan na 29 stycznia 2007 r.)

Opłaty w wydziale komunikacji:
za zabytkowe (żółte) tablice rejestracyjne:

• samochodowe — 100 zł,
• motocyklowe — 50 zł;

za wydanie:

• pozwolenia czasowego — 12 zł,
• dowodu rejestracyjnego — 48 zł,
• kompletu znaków legalizacyjnych — 11 zł,
• nalepki kontrolnej na szybę — 16,50 zł;

opłata ewidencyjna za wydanie:

• pozwolenia czasowego — 1 zł,
• dowodu rejestracyjnego — 1 zł,
• nalepki kontrolnej — 1 zł,
• zalegalizowanych tablic rejestracyjnych — 1 zł,
• karty pojazdu dla pojazdu samochodowego — 1 zł.

Razem:
Za rejestrację zabytkowego samochodu przyjdzie nam zapłacić prawie 700 zł:
250 zł + 250 zł + 5,50 zł + 100 zł + 92,50 zł = 698 zł

Pojazd zabytkowy, czy też historyczny przed wprowadzeniem do ruchu drogowego musi być koniecznie zarejestrowany i musi mieć koniecznie wykupioną obowiązkową polisę OC.
Zgodnie z ustawą regulującą ubezpieczenia obowiązkowe taki pojazd może zostać ubezpieczony na okres krótszy niż 12 miesięcy, jednak nie może on być krótszy od okresu 30 dni. Jeżeli chodzi o cenę takiego ubezpieczenia to trudno jest określić ile ona wyniesie, ponieważ poszczególni ubezpieczyciele podchodzą do cen indywidualnie i ustalają je według własnych zasad. Będąc posiadaczem zabytkowego pojazdu warto jest go objąć dobrowolnym ubezpieczeniem Autocasco AC, chociaż ze względu na specyfikę takiego pojazdu bardzo ciężko będzie znaleźć ubezpieczyciela, który będzie posiadał w swojej ofercie ubezpieczenie AC samochodu zabytkowego. Niektórzy ubezpieczyciele mogą przygotować specjalną, indywidualną ofertę, dlatego też warto jest pytać się bezpośrednio w danym towarzystwie o taką ofertę.

Komendant Małej Armii „Grupa Śląsk”
Wacław Widuchowski